Formule 1 in Spa

Gek moet je zijn. 400 euro betalen voor een kaartje om op een stoeltje te zitten. Een stoeltje zonder leuningen omdat je buurmannen je toch wel tegen houden. Om bij die stoel te komen moet je trouwens eerst een halve marathon lopen over steile heuvels. Dan kijk je ook nog tegen een muur van gaas aan. Een groot videoscherm dat zo ver weg staat dat je voor hetzelfde geld misschien wel naar een cowboyfilm zit te kijken in plaats van formule 1. Dan zie je een stuk of 10 auto’s 70 keer supersnel hetzelfde stukje rijden. Na anderhalf uur is de voorstelling alweer voorbij. Vervolgens kun je het hele eind (in drommen tegelijk) terug lopen om op de parkeerplaats een uur te wachten in de bus totdat het verkeer een beetje gaat rijden. Dan word je door allerlei kleine straatjes geloodst, om eindelijk na 3 uur weer in Maastricht terecht te komen. Gelukkig hadden we een buschauffeur die precies wist waar we langs moesten……niet dus. Dat begon trouwens al toen we van huis gingen. Hij reed de straat uit en vroeg toen direct al: moet ik hier links of rechts? Dat ging zo’n beetje de hele reis door.

Nee, daar snap ik de lol echt niet van. Thuis kun je lekker (bijna) gratis de tv aanzetten, in je luie stoel liggen met bier en chips en de race goed volgen. Kost je geen half weekend aan reistijd voor een race van anderhalf uur. En je bespaart een kleine duizend euro (inclusief hotel, eten en drinken).

Toch heb ik veel lol gehad dat weekend. We waren met een groep van circa 20 heel gezellige mensen. We hebben heel wat uurtjes tot laat in Maastricht doorgebracht. Ook was het een heel bijzondere ervaring om die race-autos van dichtbij te zien en vooral te horen. Om kippevel van te krijgen.

Bijzonder om dit eens mee te maken, maar ik snap anderen niet die hier echt fan van zijn.