Ik ben niet agressief

Er zijn nogal wat vooroordelen over karate en vechtsporten in het algemeen. Een daarvan is dat mensen die een vechtsport beoefenen het leuk vinden om anderen pijn te doen. Een ander vooroordeel is dat ze graag vechten en het zelfs uitlokken.

Natuurlijk zullen er mensen zijn die aan dit profiel voldoen. Vaak wordt dit in het nieuws of in het gewone roddelcircuit ook bevestigd door een paar gevallen die er uit springen. Vaak worden deze gevallen eruit gelicht, veelvuldig besproken en uitvergroot waardoor het bijna lijkt alsof het schering en inslag is.

De meeste mensen die een vechtsport beoefenen en die ik ken zijn gelukkig niet zo. Veel van deze mensen zijn juist het tegenovergestelde. Zo beschouw ik mijzelf ook. Ik hoef niet te vechten. Zo is het mij bijvoorbeeld wel eens overkomen dat ik een scheldwoord naar me toe geslingerd kreeg in een volle discotheek omdat ik even te dicht bij iemand langs liep. Ik deed alsof ik niks hoorde en ben gewoon doorgelopen. Ik had ook terug kunnen lopen en met hem in discussie gaan. Ik wist van te voren dat het dan op een handgemeen was uitgelopen. En daar had (en heb) ik absoluut geen behoefte aan. Je bereikt er totaal niets mee. Wat heb ik er aan als ik hem KO sla? Hij wordt dan heus geen vriend van mij. Als hij mij een klootzak vind, dan is dat zijn probleem en niet de mijne. Misschien denkt een ander dat dit laf is; dan is dat ook zijn probleem en niet de mijne.

Ik wil niet vechten, alleen in de sportschool. Mocht ik ooit aangevallen worden, dan is het misschien handig dat ik een beetje karate heb getraind. Maar ik hoop dat ik het nooit hoef te gebruiken.